Tagarchief: toegankelijkheid

Manifest ‘voor een inclusief Amsterdam’

Vorige week dinsdag, 3 oktober jl., was er de thema-avond ‘Stad zonder grenzen’ in Pakhuis De Zwijger. Tijdens deze thema-avond presenteerde onze secretaris Els de Ruiter het Manifest ‘voor een inclusief Amsterdam’. Met dit manifest in de hand willen we er samen voor zorgen dat we zo snel mogelijk voldoen aan de eisen van het VN-verdrag voor de rechten van mensen met een een beperking in de stad Amsterdam.

Ze overhandigde het manifest aan wethouder Eric van der Burg.

 

Strijdbaar voor de onzichtbaren

Auteur: Marnix Brockmeier

Kun je je even voorstellen?
Mijn naam is Dror Cohen Rapoport en ik ben 69 jaar oud. Na jaren te hebben gewerkt voor KLM raakte ik in de jaren 70 visueel gehandicapt. Ik had de zorg voor de aanwezige geboekte vracht goed te verdelen. Het was een leuke baan met leuke collega’s. Ik werd ook goed betaald en kreeg de mogelijkheid om leuke vakanties te boeken.

Wat voor een beperking heb je?
Ik ben visueel gehandicapt. Dit begon op mijn 25ste. Rond mijn 30ste levensjaar werd het steeds slechter. Wat helaas betekende dat ik moest stoppen met mijn werk.

Hoe word je ’s morgens wakker?
In de ochtend ben ik nooit de vrolijkste. Ik heb veel moeite met opstarten. Gelukkig woon ik dan ook alleen. Zo heeft niemand last van mij. Soms is het gewoon moeilijk je te motiveren om op te staan. Ik heb daarom zeker een wekker nodig.

Wat geeft je energie?
De activiteiten voor Onbeperkt Oost. Het schouwen van openbare gebouwen en openbare ruimtes op toegankelijkheid. Hier kan ik mij zo kwaad over maken. Er moeten nog zoveel stappen worden genomen op dit gebied. Dit zorgt er ook voor dat een dag snel voorbij gaat

Waar kunnen ze je ’s nachts voor wakker maken?
Ik wil nergens voor wakker gemaakt worden. Ik kan erg boos worden als ik wakker gemaakt word. Ik heb mijn uren slaap hard nodig.

Wat maakt je dag geslaagd?
Mijn dag is geslaagd als ik alles wat in mijn agenda staat gedaan heb en als ik dat ook naar tevredenheid heb gedaan. Daarnaast wil ik elke dag in ieder geval één goed gesprek met iemand anders. Sociale contacten zijn erg belangrijk.

Wat maakt jouw dag minder geslaagd?
Er zijn van die dagen dat alles tegen zit. Dan heb je je sleutel in het slot laten zitten of heb je je ov-chipkaart thuis laten liggen. Dan wil gewoon dat deze dag snel voorbij gaat.

Wat moet morgen veranderen?
Heb je even? Want dat is een heel boekwerk. Ik erger mij dood aan het gedrag van de Amsterdamse fietsers. Ze denken dat zij de enigen op straat zijn. Ze letten niet op anderen. Daarnaast plaatsen zij hun fiets overal en nergens. Er moet meer fietsrekken komen. Nog een tip! Maak geen gebruik van de Berlagebrug in de spits. Op dat moment is de brug van de fietser.

Wie is de volgende die we moeten interviewen?
Graag zou ik willen zien dat Saskia Hubelmeijer de volgende is die wordt geïnterviewd. Saskia is een vrouw met een hele drukke agenda met een hart voor de goede zaak. Zo is ze lid van Werkgroep Toegankelijkheid en vele andere groepjes.

Stad zonder grenzen

Kom aanstaande dinsdag 3 oktober naar the Talk of the Town in Pakhuis De Zwijger. Het thema van de avond is ‘Stad zonder grenzen‘. Hoe zorgen wij ervoor dat Amsterdam een inclusieve stad wordt die toegankelijk voor iedereen?

Onze secretaris Els de Ruiter zal op deze avond “Het Manifest van Inclusie” presenteren.

Kroegentocht voor de bewustwording

Auteur: Marnix Brockmeier.

Het is eind mei. Het heeft dit jaar lang geduurd voordat het mooi weer is, maar vandaag is het dan echt zover. Het mooie weer slaat aan. Echt weer om een kroegentocht te houden. Geen kroegentocht waarbij het doel is drinken. Vandaag is het doel toegankelijkheid. Ik ga richting Zoey’s waar ik met vrienden van Onbeperkt Oost heb afgesproken. Zoey’s zit aan de ene kant in de richting van de Linnaeusstraat en aan de andere kant hoort het bij het winkelcentrum Oostpoort.

Het openbaar vervoer met visuele beperking
Nadat bijna iedereen is aangekomen bij Zoey’s is het nog even wachten op Erwin. Erwin heeft een visuele beperking. Hij is net uitgestapt uit tram 9. Hij woont in Park de Meer, waar vroeger het oude stadion van Ajax stond. Terwijl ik hem uit de tram zie lopen met zijn blindengeleide stok, vraag ik mij af hoe hij weet wanneer er een tram aankomt en wanneer hij moet instappen. Ik durf het niet te vragen, ik weet niet waarom.

Bewust worden
Het is zo belangrijk dat iedereen bewust is wat er komt kijken als je uitgaat met een beperking. Daarom houden wij, als Onbeperkt Oost, ook deze kroegentocht. Ik doe nu al een jaartje of vijf vrijwilligerswerk voor deze vereniging, maar nog steeds vind ik het moeilijk om zelf hier bewust van te zijn bij mensen die een andere vorm van een beperking hebben dan ik. Laat dus staan hoe moeilijk het is voor mensen die geen beperking hebben.

Aftrappen met drankje
We besluiten om op het terras van Zoey’s te gaan zitten aan de kant van het winkelcentrum. Daar is het wat koeler dan aan de andere kant. We nemen allemaal een drankje, nog niet alcoholisch. We blijven niet lang bij Zoey’s, want we hebben strak programma dat Els echt in de gaten houdt.

Goed toegankelijk
Er wordt wel even gekeken naar het invaliden toilet, dat Zoey’s als één van de weinigen heeft. Er zijn toch punten op aan te merken. Zo is het voor een rolstoelgebruiker handig om een staaf aan de binnenkant van de deur te hebben. Zo kun je als je in het toilet staat de deur dicht krijgen. Daarnaast er een verschoontafel in het toilet voor een baby, waardoor er minder ruimte voor de persoon met een beperking is om te draaien met je rolstoel.

Vriendelijkheid is erg belangrijk
We lopen via een steegje dat Nirwana heet naar de Oranje-Vrijstaatkade. Ik moet zeggen dat ik mij niet echt in mijn hoogste staat voel als ik door dit steegje rijd. Als we bij het terras komen van Blend Coffee & Wine zegt Erwin dat de stoeprand tussen de straat en het terras onduidelijk is voor iemand met een visuele handicap. De serveerster is ontzettend vriendelijk en haalt al snel de menukaarten te voorschijn. Ook één voor Erwin. Niet bij nagedacht dat hij de kaart toch niet kan lezen. Coen begint de kaart aan Erwin voor te lezen. Tegen de tijd dat wij onze eerste drankjes bestellen en ook hebben doorgegeven wat we willen eten vragen we toch aan de vriendelijke serveerster of zij Erwin de menukaart zou hebben voorgelezen als wij er niet waren. Natuurlijk zegt zij met alle vriendelijkheid: “Natuurlijk.”

Minder toegankelijk
Na dat wij heerlijk gegeten hebben kijken we nog even hoe ruim het binnen is. Het restaurant heeft een ruime ingang en ook de tafeltjes binnen zitten op een ruime afstand van elkaar. Even nog naar het toilet. “Nee, dat is geen invaliden toilet te noemen.” Het heren- en damestoilet zit ook nog eens heel dicht op elkaar. Sommige toiletten in restaurants hebben ondanks dat ze geen invaliden toilet hebben toch een redelijke ruimte waardoor je eventueel als mannelijke gebruiker je plasfles kan gebruiken. Hier is dat echt niet het geval.

Nog veel te doen
We gaan nog met z’n allen een drankje als afsluiting doen bij Poesiat en Kater. Terwijl dit café pas een jaar geleden opgeleverd is zitten de toiletten op eerste verdieping. De serveerder vindt dit erg vervelend. Je zou zeggen dat als het een jaar geleden is opgeleverd ze zeker rekening houden met de toegankelijkheid. Maar het is een monument. Dit zorgt ervoor dat er niet mag worden uitgebouwd. Er konden ook op geen andere plek toiletten worden geplaatst. Erwin vertelt dat hij hier al eens eerder heeft gegeten en dat toen de serveerster niet van dienst wilde zijn om zijn vis te ontgraten. Dit speet de serveerder ook. Hij zei er wel bij dat het soms erg druk is en de vis die zij serveren heeft veel graten. Dan zou er niet echt tijd voor zijn.

Goede ervaring om verder op te bouwen
Al met al was het een goede ervaring met Els, Frederieke, Coen en Erwin. Terwijl zij nog zitten na te genieten van het afsluitende drankje excuseer ik mij. Aangezien Poesiat en Kater geen invaliden toilet heeft ga ik toch richting huis. Het was een goede avond. Buiten het feit dat zeker nog niet alles goed aan het VN-verdrag voldoet, worden ze er in de horeca bewuster van dat er wat gedaan moet worden aan toegankelijkheid. Maar er zijn nog grote stappen te zetten.

Els de Ruiter. Een vrouw vol energie en enthousiasme!

Auteur: Marnix Brockmeier

Els de Ruiter is 69 jaar. Ze is een gepensioneerde lerares en woont in Amsterdam. Ze heeft een neuromusculaire aandoening. Dit is een spierziekte, met als gevolg dat door de jaren heen haar spierkracht afneemt. Door de dag heen moet zij daar rekening mee houden, te beginnen bij het opstaan ‘s ochtends. Maar zij heeft een kat en die wil dan wel eten.. Gelukkig is er dan de krant.

Contact met anderen geeft energie
Els is echt een sociaal mens. Contact met andere mensen geeft haar energie. Ze maakt dan ook veel afspraken met vrienden en familie. Daarnaast doet ze ook vrijwilligerswerk, onder andere als secretaris van Onbeperkt Oost. ’s Nachts wil ze slapen en nergens voor wakker gemaakt worden, de dagen zijn fysiek al vermoeiend genoeg. Soms kan ze niet slapen dan gaat ze tv kijken.

Els wil voor enthousiasme zorgen
Een geslaagde dag voor Els is als ze bezig is geweest met haar vrijwilligerswerk. Ze wil andere mensen enthousiast maken voor haar ideeën en als je ze daar in mee kan krijgen is het een succesvolle dag. Daarnaast is het mooie dag als ze afspraken heeft met vrienden of familie. Els heeft een grote familie en vrienden, die ze graag spreekt en ziet.

Met positivisme kom je verder
Els is positief ingesteld. Ze vindt een dag niet zo gauw minder geslaagd, al lukt niet alles altijd even goed natuurlijk. Ze houdt ook van dagen dat er geen verplichtingen zijn en kan aanrommelen in huis en lekker lezen. Ze kijkt liever naar de geslaagde dagen waarin ze een lijn uitzet en als deze lijn ook gevolgd wordt.

Men moet er bewust van worden
Els vindt het belangrijk om mensen bewuster maken van waar mensen met een handicap tegen aanlopen zowel letterlijk als figuurlijk. Mensen staan er gewoonlijk niet bij stil tegen welke praktische problemen alleen al je aanloopt als je een handicap hebt. Maar als men er zich wel bewust van wordt, bijvoorbeeld omdat je om hulp moet vragen reageren de meeste Amsterdammers positief en verbazen zich erover dat iets niet beter geregeld is. En dat is het meest confronterend; dat de gemeente en instanties vaak terughoudend reageren en te weinig rekening houden met de belangen van mensen met een handicap. Dit is terug te zien op verschillende plekken in de stad.

Op valreep meepakken
Els zou graag willen dat Frederieke de volgende is die geïnterviewd wordt. Ze gaat vertrekken als vrijwilliger bij Onbeperkt Oost. Een mooi moment om op de valreep te horen waar zij tegen aan loopt door haar handicap.

Een week aandacht voor toegankelijkheid is niet genoeg!

wandelingtoegankelijkheid

Geschreven door: Marnix Brockmeier, heldopwielen.nl

Misschien is het je niet opgevallen, maar van 3 t/m 8 oktober was het de Week van de Toegankelijkheid. Reden voor mij om dit op een bepaalde manier onder de aandacht te brengen. Op 7 oktober reed ik richting de Stopera. Daar wachten een aantal fractieleden van D66 uit de gemeenteraad en Tweede Kamerlid Vera Bergkamp op mij. Zij wilden deze week ook onder de aandacht brengen en laten zien hoe belangrijk toegankelijkheid is om iedereen mee te laten participeren in deze samenleving.

Het is altijd een mooi ritje vanaf waar ik woon naar de Stopera. Je gaat via de Plantage Middenlaan langs Artis. Door deze prachtige klassieke dierentuin is het één van de groenste lanen dat Amsterdam rijk is. Eenmaal aangekomen bij de Stopera heb ik mij nog niet eens aangemeld bij de receptie of Christaan van Cliëntenbelang meld zich ook aan. Niet veel later komt Jan-Bert en we hoeven bijna niets meer te zeggen. We worden meegenomen naar de fractiekamer van D66. Toen we in de kamer kwamen was iedereen al aanwezig. Alleen stadsdeelvoorzitter van het Centrum, Boudewijn Oranje, kwam iets later binnen. We deden een voorstelrondje. Iedereen gaf aan op wat voor een manier zij bezig zijn met de toegankelijkheid te verbeteren.

Na het voorstelrondje gingen we over naar wat voor een obstakels in de openbare ruimte nu echt het belangrijkste zijn om aan te pakken. Vera Bergkamp trapte af met de toegankelijkheid van de metrohaltes. Amsterdam ligt al een tijdje open en er wordt flink aan de Noord- / Zuidlijn gewerkt. Hierdoor kun je op het moment niet gebruik maken van de lift bij de metrohalte op het Waterloopplein vlakbij de Stopera. Een ander punt die besproken werd is het uitbreiden van terrassen van restaurant- en café-eigenaren. Hierdoor is er veel te weinig ruimte op de stoep. Ook bloembakken van bewoners zorgen voor te smalle stoepen. Maar ook te smalle stoepen op zich en te steile hellingen passeerden de revue.

Nu was het tijd voor de wandeling. Bij een zebrapad kwam er al een punt naar voren. De drukknop om aan te geven dat je wil oversteken zat te hoog. Daarnaast was de tussenstoep bij het zebrapad erg smal. Na het oversteken wilde Christiaan het gebouw van Academie van Bouwkunst ingaan. Terwijl ze hier studeren om architect te worden is het gebouw een voorbeeld van ontoegankelijkheid. Op de begane grond is het nog toegankelijk en heeft het zelfs een invalide toilet. Maar dan is er verderop toch een trede om verder te komen. Ook de hogere verdiepingen kun je alleen bereiken via een trap.

Na het bezoeken van de Academie gaat de wandeling weer verder buiten. We maakten een wandeling rondom de Stopera. Alle punten die we in de fractiekamer bespraken kwamen we tegen. Een parkje dat alleen via traptreden te bereiken was. Bij metrohalte Weesperplein was een voorbeeld van een hele smalle stoep waardoor je wel verplicht was de weg op te gaan. Daarnaast ging de weg ook nog eens heel steil onder een brug door. We liepen weer terug richting de Stopera. Daar kwamen we ook een voorbeeld tegen waarbij een bloembak midden op de stoep is gezet. De bewoner zorgt hierdoor er ook nog eens voor dat hij/zij zijn eigen voortuintje creëert door de ruimte tussen zijn woning en de bloembak. Dit is zelfs eigenlijk helemaal niet zijn eigendom, maar officieel openbare ruimte.

Wanneer we teruggekeerd waren bij de Stopera maakte Vera Bergkamp nog een filmpje om de Week van de Toegankelijkheid onder de aandacht te brengen van D66. Na dit filmpje ging iedereen weer zijn eigen weg. Ik nam weer de groene weg via Plantage Middenlaan. Een mooie afsluiting om aandacht te geven aan toegankelijkheid. De wandeling had ook al meteen effect. Raadsleden Jan-Bert Vroege en Meltem Kaya hebben een motie ingediend waardoor Amsterdammers strenger beboet kunnen worden door zomaar je fiets ergens neer te zetten. Hierdoor komen we vaak niet ergens langs. Maar dit is de eerste stap en er moeten nog vele stappen volgen.

Voorproefje voor de horeca

SONY DSC

Foto: Maarten Doedes

Geschreven door: Marnix Brockmeier, heldopwielen.nl

Het is een vrijdagmiddag. De Linnaeusstraat maakt zich op voor weer een nieuwe uitgaansavond. Ik wacht bij The Manor Hotel op de rest van mijn vrienden van Onbeperkt Oost. Ik vind het altijd een beetje vreemd om voor een hotel te staan terwijl het doel niet is om er te overnachten. Alsof de portier mij weg wil sturen. Mijn eigenaardige eigenschap is dat ik soms wel een kwartier eerder ben dan afgesproken. Maar als ik daar eenmaal ben sta ik daar voor de deur te wachten en eigenlijk te niksen. En dan ga ik dus afvragen of mensen, zoals een portier, mij niet vreemd vinden.

Gelukkige heeft Annemarije, de journaliste van de Dwars die een stukje gaat schrijven over onze avond, ook deze eigenschap. Even later komt Dror uit het hotel lopen. Hij heeft hier kennelijk geen last van. Hij zat al aan een tafeltje en had al een drankje besteld. Vandaag is het doel om dit hotel en twee andere restaurants/cafés te testen op zijn toegankelijkheid. Van 3 t/m 8 oktober is het namelijk weer de Week van de Toegankelijkheid en dit jaar wordt er speciaal aandacht gegeven aan de horeca.

Even later komen ook Jos en Maarten aangewandeld. We gaan zitten aan een tafeltje op het terras van The Manor. De sfeer is heel relaxed. Het is een mooie warme zomerdag, waarom zouden we ons druk maken. We bestellen allemaal een drankje terwijl wij wachten op Frederieke. Na een half uur komt Frederieke aanwandelen. Ze vertelde over een begrafenis waarbij ze aanwezig wilde zijn. Ze had het doorgegeven aan Jos. Geen nood. We hadden nog de hele avond voor het testen van de verschillende tenten die wij aan zouden doen.

Frederieke bestelde ook rustig een drankje. Daarna maakten we ons klaar om toch binnen naar de toegankelijkheid te kijken. Toen we naar binnen liepen via de hoofdingang van The Manor wilde Maarten eerst nog wat foto’s maken van hoe we naar binnen liepen.

The Manor Hotel is een goed toegankelijk hotel. Het heeft een ruime ingang. Als je naar het restaurant loopt is er in het midden een bar. Links en rechts van de bar zijn tafeltjes en stoelen voor de restaurant. De tafeltjes rechts van de bar zijn meer bedoelt voor een drankje en de tafeltjes links van de bar meer om iets te eten. Na de toilet ook te hebben gecheckt gingen we aan een tafeltje rechts zitten. Dror vond dat het misschien wat lichter mocht zijn in het hotel. Daarnaast vond ik dat ze wel een handvat aan de binnenkant van de deur mochten plaatsen van het toilet. Hierdoor kan je de deur van binnenuit sluiten als je in een rolstoel zit. Maar dit waren maar details. Voor de rest was het een ontzettend toegankelijk hotel. Ook genoeg ruimte tussen de tafeltjes.

We gingen nu de straat op richting het restaurant waar we wilden eten. Eigenlijk wilden we bij De Biertuin eten, maar daar was het zo druk. Dus liepen we verder naar Louie Louie. Het restaurant zelf was niet toegankelijk, er waren treden om binnen te komen. Maar we gingen wat eten aan het terras. Op het terras stonden van die campingtafels waarbij de banken aan de tafels zitten. Niet ideaal voor mensen in een rolstoel. Je kunt met je rolstoel dan alleen aan de kop zitten, waardoor je veel ruimte in beslag neemt van het gangpad.

Er zijn twee soorten van toegankelijkheid te onderscheiden. Fysieke en sociale toegankelijkheid. Fysieke toegankelijkheid gaat om of je ergens binnen kan komen, kun je overal komen. En sociale toegankelijkheid gaat om of je ergens welkom bent. Na het eten bij Louie Louie hebben we nog een drankje genomen bij Spargo om de avond af te sluiten. Spargo heeft een terras dat fysiek niet zo toegankelijk is. Er staan te veel tafeltjes op het terras, er is weinig ruimte om aan een tafeltje te zitten. Maar Spargo is wel sociaal toegankelijk. Dit houdt in dat de serveersters er alles aan wil doen om je toch op het terras te krijgen. Ze verschuiven tafels zodat het toch mogelijk is om aan een tafel te zitten met uiteindelijk een lekkere goudgele rakker in je hand.

Het was een mooie avond. Waarbij het heel gezellig was maar daarnaast ook nuttig om goed naar de toegankelijkheid te kijken. Een mooi voorproefje voor tijdens de Week van de Toegankelijkheid.