Categoriearchief: Geen categorie

Tropenmuseum kan nog toegankelijker

Hoe toegankelijk is ons deel van de stad? Dit keer neemt Onbeperkt Oost ons mee naar het Tropenmuseum. Het valt mee. Aardige medewerkers, maar iemand in een rolstoel redt zich er niet altijd makkelijk.

De lente kondigt zich al een beetje aan als ik afspreek met Hajar en Els om het Tropenmuseum onder de loep te nemen. Het is eind maart en het Tropenmuseum heeft twee (tijdelijke) tentoonstellingen: Cool in Japan en Verlangen naar Mekka. We melden ons bij de kassa van het museum. Els vervoert zich meestal op een scootmobiel, maar daar mag in het museum niet in gereden worden. Dus moet ze een transfer maken naar een rolstoel.

Moderne lift

De medewerkers van het museum zijn allervriendelijkst. Ze helpen Els heel rustig in de andere stoel. Daarna moeten we de lift nemen van -1 waar de ingang is naar de begane grond. De lift is erg modern maar de architect heeft meer aandacht heeft gehad voor hoe de lift eruit ziet dan of deze functioneel is. Het komt erop neer dat Els en ik capriolen moeten uithalen om samen in de lift te komen. Hajar, die Els duwt, moet echt een paar keer steken om goed in de lift te komen. Uiteindelijk lukt het en gaan we naar boven.

Lage rolstoel

We beginnen met de voorstelling ‘Cool in Japan’. Eerst komt er een tijdlijn van animatie uit Japan. Japan staat al eeuwen bekend om zijn tekenkunst en sinds de tijd van de televisie is daar de tekenkunst van anime en manga bijgekomen. Zelfs Alfred J. Kwak van Herman van Veen is door Japanse tekenaars gemaakt en hoort bij de vorm anime. Er is een computerspel over animefiguren. Hajar en Els spelen het spel samen. Je moet op een stip staan voor het scherm en aangeven welk animefiguur het beste past bij vragen die de computer stelt. Els heeft Hajar’s hulp nodig, want de stoel is te laag. Daarna zie je welke keuzes andere bezoekers maakten. We gaan verder en komen bij speelautomaten die je in de jaren ‘80 en ‘90 tegenkwam in arcade-speelhallen. Ook typisch Japans.

Snelle deur

Wanneer we verder lopen komen we bij de tweede tentoonstelling ‘Verlangen naar Mekka’. Hier vertellen veel mensen op tv-schermen over de reis die ze gemaakt hebben naar Mekka, de hadj. Deze schermen staan ook te hoog voor iemand in een rolstoel. Verder zijn er van drie kanten filmbeelden van mensen die rond de Ka’aba lopen, het heiligdom in Mekka en het doel van de hadj. Er zijn ook nog prachtige oude tapijten. Uiteindelijk willen we nog een drankje in het café van het museum. Om daar te komen moeten we door een speciale deur. Bij de kassa hebben we een kaartje gekregen om door deze deur te gaan. Hajar scant de kaart. De deur gaat eventjes open, maar we hebben niet door dat je meteen de deur open moet trekken. Daardoor kun je de kaart niet nog een keer gebruiken, omdat ervan uit gegaan wordt dat je dan al door de deur gegaan bent. Uiteindelijk moeten we toch de hulp van een medewerker krijgen.

Staaf in toilet

Ik moest nog ongelofelijk naar de toilet maar dat wilde ik toch liever thuis doen. Dit komt ook omdat ik het invalidentoilet in Café De Tropen al ken. Het is moeilijk om in dit toilet te draaien en vooral de deur achter je dicht te doen als je in het toilet bent. Er zou aan de binnenkant van de deur een staaf geplaatst kunnen worden, zodat wanneer je binnen bent je de deur dicht kan trekken. Je komt namelijk niet bij de deurklink als je in een rolstoel zit. We deden nog één drankje en gingen daarna onze eigen weg. Het was nog een mooie zaterdag in maart.

Een kademuur zou handig zijn ….

In het Cruquiusgebied ontstaat een hele nieuwe wijk. Niet alleen zullen zich hier bedrijfjes vestigen, maar er komen ook woonhuizen. Natuurlijk verkent de werkgroep Toegankelijkheid van Onbeperkt Oost ook hier de toegankelijkheid van de openbare ruimte en openbare gebouwen voor mensen met een beperking in Oost.

Achter het Flevohuis, voorbij de Harbour Club, is een gebied waar nog flink gebouwd wordt. Ondanks dat ik daar niet zo ver vandaan woon was het de eerste keer dat ik er was. Er is nog ontzettend veel ruimte. Dat kun je je niet voorstellen in Amsterdam. De weg liep maar door. Maar toen we op het eindpunt waren was het uitzicht hartstikke mooi. Je keek zo naar Zeeburgereiland. Daar staat nog een oud-koffiehuisje dat nu anti-kraak bewoond wordt. De bewoner vertelde dat dit huisje straks in zijn geheel verplaatst wordt. Dat lijkt mij een hele operatie. Hier is het nu een rommel, maar uiteindelijk moet het een weg worden met brede stoepen en alle ruimte.

Modieus wint

We nemen de weg terug wat meer weer naar de Harbour Club. Daar hebben al een aantal bedrijfjes hun intrede gemaakt. Ondanks dat om hen heen nog flink gebouwd wordt zien ze het blijkbaar niet als een probleem. Op deze locatie zie je ook de adviezen terug van de werkgroep. We staan aan de waterkant. Er zijn modieuze bankjes gemaakt zodat je rustig kan zitten kijken over het water. De leden van de werkgroep vertellen dat ze voor deze bankjes het advies hebben gegeven om de bankjes armleuningen te geven. Maar de bankjes hebben alleen maar een rugleuning. Modieus wint het van praktisch.

Struikelen

Daarnaast kun je vanaf de waterkant zo het water in lopen. Levensgevaarlijk voor kleine kinderen. Maar ook als je rolstoel van slag zou zijn kan die er zo inrijden. Een kademuur zou handig zijn. We lopen wat verder langs de waterkant. We komen bij een groot gebouw wat straks in gebruik wordt genomen door een bedrijf dat zich bezig houdt met pensioenen. In een nette rij liggen van die stenen in de vorm van partjes zodat auto’s niet verder rijden. Ik zie ze ook niet meteen en rijd eroverheen. Dror vertelt ook dat dit van die stenen zijn waar slechtzienden over struikelen.

Waardering

Het Cruquiusgebied is een groot project waar het advies van werkgroep Toegankelijkheid erg belangrijk was. Hoe de adviezen van de werkgroep werkelijk opgepakt worden, is pas terug te zien als ze echt klaar zijn met bouwen. Maar de werkgroep kan hier tevreden naar terugkijken. Op naar een nieuw succesvol jaar. We hebben er vertrouwen in dat het advies van Onbeperkt Oost weer gewaardeerd wordt en dat er wat mee gedaan wordt.

Werkgroep Toegankelijkheid

De werkgroep Toegankelijkheid geeft gevraagd en ongevraagd advies over de toegankelijkheid van de openbare ruimte en openbare gebouwen voor mensen met een beperking in Oost. Dit doen ze in samenwerking met stadsdeel Oost. Bij de plannen voor het Cruquiusgebied werd de werkgroep dan ook ingeschakeld door het stadsdeel. Ze kregen de bouwtekeningen te zien en gaven naar aanleiding van die tekeningen advies. Ze houden met dit advies rekening met de belangen van mensen met een beperking. Dat betekent dat belemmeringen verdwijnen en de voorzieningen toegankelijk, bruikbaar en bereikbaar zijn.

Stad zonder grenzen

Kom aanstaande dinsdag 3 oktober naar the Talk of the Town in Pakhuis De Zwijger. Het thema van de avond is ‘Stad zonder grenzen‘. Hoe zorgen wij ervoor dat Amsterdam een inclusieve stad wordt die toegankelijk voor iedereen?

Onze secretaris Els de Ruiter zal op deze avond “Het Manifest van Inclusie” presenteren.

Een week aandacht voor toegankelijkheid is niet genoeg!

wandelingtoegankelijkheid

Geschreven door: Marnix Brockmeier, heldopwielen.nl

Misschien is het je niet opgevallen, maar van 3 t/m 8 oktober was het de Week van de Toegankelijkheid. Reden voor mij om dit op een bepaalde manier onder de aandacht te brengen. Op 7 oktober reed ik richting de Stopera. Daar wachten een aantal fractieleden van D66 uit de gemeenteraad en Tweede Kamerlid Vera Bergkamp op mij. Zij wilden deze week ook onder de aandacht brengen en laten zien hoe belangrijk toegankelijkheid is om iedereen mee te laten participeren in deze samenleving.

Het is altijd een mooi ritje vanaf waar ik woon naar de Stopera. Je gaat via de Plantage Middenlaan langs Artis. Door deze prachtige klassieke dierentuin is het één van de groenste lanen dat Amsterdam rijk is. Eenmaal aangekomen bij de Stopera heb ik mij nog niet eens aangemeld bij de receptie of Christaan van Cliëntenbelang meld zich ook aan. Niet veel later komt Jan-Bert en we hoeven bijna niets meer te zeggen. We worden meegenomen naar de fractiekamer van D66. Toen we in de kamer kwamen was iedereen al aanwezig. Alleen stadsdeelvoorzitter van het Centrum, Boudewijn Oranje, kwam iets later binnen. We deden een voorstelrondje. Iedereen gaf aan op wat voor een manier zij bezig zijn met de toegankelijkheid te verbeteren.

Na het voorstelrondje gingen we over naar wat voor een obstakels in de openbare ruimte nu echt het belangrijkste zijn om aan te pakken. Vera Bergkamp trapte af met de toegankelijkheid van de metrohaltes. Amsterdam ligt al een tijdje open en er wordt flink aan de Noord- / Zuidlijn gewerkt. Hierdoor kun je op het moment niet gebruik maken van de lift bij de metrohalte op het Waterloopplein vlakbij de Stopera. Een ander punt die besproken werd is het uitbreiden van terrassen van restaurant- en café-eigenaren. Hierdoor is er veel te weinig ruimte op de stoep. Ook bloembakken van bewoners zorgen voor te smalle stoepen. Maar ook te smalle stoepen op zich en te steile hellingen passeerden de revue.

Nu was het tijd voor de wandeling. Bij een zebrapad kwam er al een punt naar voren. De drukknop om aan te geven dat je wil oversteken zat te hoog. Daarnaast was de tussenstoep bij het zebrapad erg smal. Na het oversteken wilde Christiaan het gebouw van Academie van Bouwkunst ingaan. Terwijl ze hier studeren om architect te worden is het gebouw een voorbeeld van ontoegankelijkheid. Op de begane grond is het nog toegankelijk en heeft het zelfs een invalide toilet. Maar dan is er verderop toch een trede om verder te komen. Ook de hogere verdiepingen kun je alleen bereiken via een trap.

Na het bezoeken van de Academie gaat de wandeling weer verder buiten. We maakten een wandeling rondom de Stopera. Alle punten die we in de fractiekamer bespraken kwamen we tegen. Een parkje dat alleen via traptreden te bereiken was. Bij metrohalte Weesperplein was een voorbeeld van een hele smalle stoep waardoor je wel verplicht was de weg op te gaan. Daarnaast ging de weg ook nog eens heel steil onder een brug door. We liepen weer terug richting de Stopera. Daar kwamen we ook een voorbeeld tegen waarbij een bloembak midden op de stoep is gezet. De bewoner zorgt hierdoor er ook nog eens voor dat hij/zij zijn eigen voortuintje creëert door de ruimte tussen zijn woning en de bloembak. Dit is zelfs eigenlijk helemaal niet zijn eigendom, maar officieel openbare ruimte.

Wanneer we teruggekeerd waren bij de Stopera maakte Vera Bergkamp nog een filmpje om de Week van de Toegankelijkheid onder de aandacht te brengen van D66. Na dit filmpje ging iedereen weer zijn eigen weg. Ik nam weer de groene weg via Plantage Middenlaan. Een mooie afsluiting om aandacht te geven aan toegankelijkheid. De wandeling had ook al meteen effect. Raadsleden Jan-Bert Vroege en Meltem Kaya hebben een motie ingediend waardoor Amsterdammers strenger beboet kunnen worden door zomaar je fiets ergens neer te zetten. Hierdoor komen we vaak niet ergens langs. Maar dit is de eerste stap en er moeten nog vele stappen volgen.