Categoriearchief: artikelenreeks

Strijdbaar voor de onzichtbaren

Auteur: Marnix Brockmeier

Kun je je even voorstellen?
Mijn naam is Dror Cohen Rapoport en ik ben 69 jaar oud. Na jaren te hebben gewerkt voor KLM raakte ik in de jaren 70 visueel gehandicapt. Ik had de zorg voor de aanwezige geboekte vracht goed te verdelen. Het was een leuke baan met leuke collega’s. Ik werd ook goed betaald en kreeg de mogelijkheid om leuke vakanties te boeken.

Wat voor een beperking heb je?
Ik ben visueel gehandicapt. Dit begon op mijn 25ste. Rond mijn 30ste levensjaar werd het steeds slechter. Wat helaas betekende dat ik moest stoppen met mijn werk.

Hoe word je ’s morgens wakker?
In de ochtend ben ik nooit de vrolijkste. Ik heb veel moeite met opstarten. Gelukkig woon ik dan ook alleen. Zo heeft niemand last van mij. Soms is het gewoon moeilijk je te motiveren om op te staan. Ik heb daarom zeker een wekker nodig.

Wat geeft je energie?
De activiteiten voor Onbeperkt Oost. Het schouwen van openbare gebouwen en openbare ruimtes op toegankelijkheid. Hier kan ik mij zo kwaad over maken. Er moeten nog zoveel stappen worden genomen op dit gebied. Dit zorgt er ook voor dat een dag snel voorbij gaat

Waar kunnen ze je ’s nachts voor wakker maken?
Ik wil nergens voor wakker gemaakt worden. Ik kan erg boos worden als ik wakker gemaakt word. Ik heb mijn uren slaap hard nodig.

Wat maakt je dag geslaagd?
Mijn dag is geslaagd als ik alles wat in mijn agenda staat gedaan heb en als ik dat ook naar tevredenheid heb gedaan. Daarnaast wil ik elke dag in ieder geval één goed gesprek met iemand anders. Sociale contacten zijn erg belangrijk.

Wat maakt jouw dag minder geslaagd?
Er zijn van die dagen dat alles tegen zit. Dan heb je je sleutel in het slot laten zitten of heb je je ov-chipkaart thuis laten liggen. Dan wil gewoon dat deze dag snel voorbij gaat.

Wat moet morgen veranderen?
Heb je even? Want dat is een heel boekwerk. Ik erger mij dood aan het gedrag van de Amsterdamse fietsers. Ze denken dat zij de enigen op straat zijn. Ze letten niet op anderen. Daarnaast plaatsen zij hun fiets overal en nergens. Er moet meer fietsrekken komen. Nog een tip! Maak geen gebruik van de Berlagebrug in de spits. Op dat moment is de brug van de fietser.

Wie is de volgende die we moeten interviewen?
Graag zou ik willen zien dat Saskia Hubelmeijer de volgende is die wordt geïnterviewd. Saskia is een vrouw met een hele drukke agenda met een hart voor de goede zaak. Zo is ze lid van Werkgroep Toegankelijkheid en vele andere groepjes.

Van het leven genieten en gelijke rechten erg belangrijk

Auteur: Marnix Brockmeier

Kun je je even voorstellen?

Mijn naam is Frederieke van Nieuwenhuijzen en ik ben 58 jaar oud. Ik reis door heel Amsterdam om cliëntenraden van Cordaan te ondersteunen.

Wat voor een beperking heb je?

Ik heb een bewegingsstoornis. Mijn lichaam doet niet altijd wat ik wil en ik ben onhandig. Vooral het lopen vraagt veel inspanning en daarom gebruik ik daarbij een stok.

Hoe word je ’s morgens wakker?

Met een beetje moeite. Ik ben geen ochtendmens

Wat geeft je energie?

Een lekkere kop koffie en een leuk contactmoment, mensen interesseren mij.

Waar kunnen ze je ’s nachts voor wakker maken?

Een broodje kroket, liefst een Van Dobben natuurlijk…

Wat maakt je dag geslaagd?

Mijn dag is geslaagd als er resultaten zijn behaald. Als er een goed werkoverleg is geweest of een klus in huis geklaard is. Met een spannende detective op TV om het af te sluiten.

Wat maakt jouw dag minder geslaagd?

Soms ben ik erg moe en daardoor gaan er véél dingen niet zoals ik wil. Dan ga ik morsen en knoeien, struikelen en vallen, of gaan er andere dingen mis.

Wat moet morgen veranderen?

Mensen met een beperking hebben als minderheid wel gelijke rechten, maar geen gelijke kansen. Daar moet verandering in komen en dat begint volgens mij met een bewustwordingsproces. Dit hoeft geen zware opgave te zijn, humor is ook een heel goed wapen!

Wie is de volgende die we moeten interviewen?

Ik vind het wel interessant wat Dror Cohen Rapoport op deze vragen zou antwoorden.

Els de Ruiter. Een vrouw vol energie en enthousiasme!

Auteur: Marnix Brockmeier

Els de Ruiter is 69 jaar. Ze is een gepensioneerde lerares en woont in Amsterdam. Ze heeft een neuromusculaire aandoening. Dit is een spierziekte, met als gevolg dat door de jaren heen haar spierkracht afneemt. Door de dag heen moet zij daar rekening mee houden, te beginnen bij het opstaan ‘s ochtends. Maar zij heeft een kat en die wil dan wel eten.. Gelukkig is er dan de krant.

Contact met anderen geeft energie
Els is echt een sociaal mens. Contact met andere mensen geeft haar energie. Ze maakt dan ook veel afspraken met vrienden en familie. Daarnaast doet ze ook vrijwilligerswerk, onder andere als secretaris van Onbeperkt Oost. ’s Nachts wil ze slapen en nergens voor wakker gemaakt worden, de dagen zijn fysiek al vermoeiend genoeg. Soms kan ze niet slapen dan gaat ze tv kijken.

Els wil voor enthousiasme zorgen
Een geslaagde dag voor Els is als ze bezig is geweest met haar vrijwilligerswerk. Ze wil andere mensen enthousiast maken voor haar ideeën en als je ze daar in mee kan krijgen is het een succesvolle dag. Daarnaast is het mooie dag als ze afspraken heeft met vrienden of familie. Els heeft een grote familie en vrienden, die ze graag spreekt en ziet.

Met positivisme kom je verder
Els is positief ingesteld. Ze vindt een dag niet zo gauw minder geslaagd, al lukt niet alles altijd even goed natuurlijk. Ze houdt ook van dagen dat er geen verplichtingen zijn en kan aanrommelen in huis en lekker lezen. Ze kijkt liever naar de geslaagde dagen waarin ze een lijn uitzet en als deze lijn ook gevolgd wordt.

Men moet er bewust van worden
Els vindt het belangrijk om mensen bewuster maken van waar mensen met een handicap tegen aanlopen zowel letterlijk als figuurlijk. Mensen staan er gewoonlijk niet bij stil tegen welke praktische problemen alleen al je aanloopt als je een handicap hebt. Maar als men er zich wel bewust van wordt, bijvoorbeeld omdat je om hulp moet vragen reageren de meeste Amsterdammers positief en verbazen zich erover dat iets niet beter geregeld is. En dat is het meest confronterend; dat de gemeente en instanties vaak terughoudend reageren en te weinig rekening houden met de belangen van mensen met een handicap. Dit is terug te zien op verschillende plekken in de stad.

Op valreep meepakken
Els zou graag willen dat Frederieke de volgende is die geïnterviewd wordt. Ze gaat vertrekken als vrijwilliger bij Onbeperkt Oost. Een mooi moment om op de valreep te horen waar zij tegen aan loopt door haar handicap.